GİTTİM, GÖRDÜM, YAZDIM

Mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?

“Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin? Ama işin kolayına kaçmadan…” diye sesleniyordu Nâzım Hikmet, Saman Sarısı şiirinde dostu ressam Abidin Dino’ya.

Kolayına kaçılsa belki gülen bir çocuğun yüzünde resmedilebilirdi mutluluk. Peki ya acının tarifi yapılabilir miydi? Asrın felaketini görseydi Abidin Dino bu acının resmini çizebilir miydi, ya da yaşasaydı Nazım Hikmet böyle bir felaketin acısını şiirleriyle anlatabilir miydi?

Abidin Dino bu soruya, yıllar sonra yazdığı  Nazım Üstüne adli kitabında ”Tabii şiirinde bana bu soruyu sorarken mutluluğun resmini yapamayacağımı, resimlerimde bu soruya yanıt veremeyeceğimi biliyordu. Çünkü yaşanan şartlar buna izin vermiyordu.” diye yanıtlayacaktır.

Şehre gelen yabancı

“Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar” der Tolstoy o çok bilinen cümlesinde. “Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.” Şehre bir yabancı gelmiş midir konuyu uzmanları TV ekranlarında tartışadursun, Kayahan’ın şarkısını da dediği gibi “bu bizim hikayemiz.” Tek farkla ki bu bir milletin asrın felaketine karşı seferberlik ilan etmesinin muhteşem bir hikayesi.

Felaketin 52. günü

Sabah 10:30’da bismillah deyip çıkıyoruz yola. Felaketin 52. günü. Otomobilde 4 kişiyiz. Şoför, Belediye Basın Danışmanı Bekir Kaplan, meslektaşım Hasan Polat ve ben. 7 saatlik yolculuğun ardından akşamüzeri ulaşıyoruz Malatya’nın Doğanşehir İlçesi, Erkenek Mahallesine. Yolda 4 mevsimi yaşıyoruz. Önce günlük güneşlik bir hava, derken yağmur, kar ve fırtına. Ardından çiçek açmış kayısı ağaçları.

Araçta derin bir sessizlik

Erkenek’e vardığımızda yol kenarında ağır hasarlı binalar, moloz yığınına dönmüş evler karşılıyor bizi. Araçta derin bir sessizlik.

Yıkılacağı günü beklercesine ayakta kalma mücadelesi veren ağır hasarlı binalar, adeta “İşinizi düzgün yapmazsanız sonuç işte böyle olur” dercesine ihmallerin acı tablosunu gözler önüne seriyordu.

Gördüklerimiz, zihnimizde Rusya-Ukrayna Savaşı’ndan görüntüler çağrıştırıyor zihnimizde, ağır hasarlı binaları görünce. Şehir, sanki savaştan çıkmış. Oysa burada yaşananlar, insanın yüreğine bambaşka bir ağırlık bırakıyor.

Binaların bir anda moloz yığınlarına dönüşmesini düşünürken insan kendine sormadan edemiyor: Bunda depremlerin şiddetinin mi, yoksa işini hakkıyla yapmayanların ihmallerinin mi payı var?

Burada gördüm
Kanunun kendisine verdiği görev ve yetkileri hizmet için kullanmakla, insana dokunmak çok farklı şeylermiş. Burada gördüm. Ve yine gördüm ki Serhat Bey’in samimiyetiyle Kaahramankazan Belediyesi burada gerçekten de insana dokunmuş.

İnsan umut ettiği sürece yaşarmış

Belediyenin depremzedelerin yaralarını sarmak için yürüttüğü çalışmalar arasında, arama kurtarma faaliyetlerine katılmak ve yardım malzemelerini toplayıp bölgeye ulaştırmak kadar önemli bir başka hizmet daha var: Çocuklara yönelik etkinlikler.

Felaketin acısını belki de en derinden yaşayan çocuklar, yaşadıklarının izlerini bir ömür boyu taşıyacaklar. Etkinlik alanındaki çocukların çoğu mutlu görünüyor. Ancak arka sıralarda bir kız çocuğu özellikle dikkatimi çekiyor.

O kadar mutlu görünüyor ki, sanırsınız depremin dehşetli anlarını hiç yaşamamış. Gülücükler saçıyor etrafına elinde pamuk şeker. İşte o zaman anlıyorsunuz insan umut ettiği sürece yaşarmış.

Maksadım övgüler dizmek değil sadece bir gerçeği olanca çıplaklığıyla dilimin döndüğünce ifade etmek. Yapılan hizmetler, toplumsal dayanışmanın ve insan olmanın gereği. En güzel yanı ise Başkan Oğuz’un bu sorumluluğun bilinciyle hareket etmesi.

Hasan Polat’ın dediği gibi

Sevgili meslektaşım Hasan Polat, yardım toplama merkezinde çektiği videoya “Herkes bir miras peşinde” başlığını atmıştı.

Gerçekten de öyle… Yardım seferberliğinde karınca misali görev alan herkes, yarın “O gün orada kim vardı?” diye sorulduğunda o listede yer alabilmenin, “Ben de vardım” diyebilmenin mücadelesi içindeler.

Çabamız hem gördüklerimizden ders çıkarmak hem de basına haber hazırlamak. Bir yandan da çevremizde olup bitenleri bütün çıplaklığıyla gözlemlemeye çalışıyoruz.

Akşamın dar vakti… İftar telaşı başlamış.

Yüzlerce Erkenekli, mobil mutfağın önünde iki ayrı sıra oluşturmuş. Kimi elindeki yemek kabıyla kaldığı çadıra yemek götürmek, kimi de çadırında iftar etmek için bekliyor. Düzeni Mehmetçik sağlıyor.

Kazanların başında iki başkan

Serhat Oğuz çalışmaları yerinde görmek için o akşam orada. Yanında Doğanşehir Belediye Başkanı Durali Zelyurt. Birlikte geçiyorlar kazanların başına ve elleriyle ikram ediyorlar hasbihal ederek Erkeneklilerle. Her kepçede biraz daha pekişiyor kardeşlik bilinci, biraz daha büyüyor yardımlaşma duygusu.

Minnet değil, şükran
Başkanlar çadırları ziyaret ediyor. Ailelerle görüşüyor, hal hatır soruyorlar. Sohbet sırasında bir depremzede, Serhat Başkan’a dönerek şöyle diyor:

“Şu anda ailem de sizin desteğinizle ayakta durma imkânı buldu.”

Ardından “İyi ki varsınız” diyerek duygularını dile getiriyorlar. Söyledikleri, bir minnet ifadesinden çok, zor günlerinde yanlarında olanlara duydukları şükranın ifadesi.

Öyle ya… Bütün bu çabanın amacı, onların yüzünü biraz olsun güldürebilmek, yaralarına bir nebze olsun merhem olabilmek.

Hepsi yalan, inanmayın!

Fırsat buldukça genç, yaşlı, çocuk demeden röportajlar yapıyoruz. Mikrofonu uzattığımız herkes, yaşadıklarını sabır, metanet ve tevekkülle anlatıyor.

Medyada “Devlet yoktu, asker gelmedi” türünden iddialar gündeme getirile dursun, biz de olayları bizzat yaşayanların anlattıklarını aktaralım.

Depremzedelere bir ihtiyaçlarının olup olmadığını soruyoruz. Aldığımız yanıtlar, yaşanan felaketin ortasında dayanışmanın ne anlama geldiğini bir kez daha gösteriyor.

Bir depremzede, sanki bütün düşüncelerini bir çırpıda anlatmak istercesine şöyle diyor:

“Siz, ‘Devlet yoktu, asker yoktu, çadır yoktu’ diyenlere sakın inanmayın. Biz depremi bizzat yaşadık. Daha ilk gün devlet de buradaydı, asker de buradaydı. Herkes elinden ne geliyorsa yaptı, yardımımıza koştu.”

Biz de oradayız. Gördüklerimizi, duyduklarımızı ve tanıklıklarımızı kayda geçiriyoruz.

Akın akın geliyorlar

Son olarak, Kahramankazan Belediyesi Kültür Müdürlüğüne de ayrı bir parantez açmadan geçemeyeceğim.

Bir insanı enkazdan çıkarmak, karnını doyurmak ve ona barınma imkânı sağlamak ne kadar önemliyse onu yeniden hayata bağlamak da en az bunlar kadar önemli. Hele söz konusu çocuklar olduğunda…

İşte tam bu noktada Kültür Müdürlüğünün düzenlediği etkinlikler önemli bir ihtiyacı karşılıyor.

Hacivat-Karagöz gösterilerinden sihirbazlık gösterilerine, yarışmalardan çeşitli ikramlara kadar iftar sonrasında çocukları bekleyen dolu dolu bir program var.

Dikkatimi çeken bir ayrıntı oluyor: Etkinlik başlamadan önce çocuklar, aileleriyle birlikte çadırların arasındaki koridorlardan geçerek etkinlik alanına akın akın geliyorlar. Tıpkı Kahramankazan’daki etkinliklerde olduğu gibi…

Bu manzara, yapılan hizmetin ne kadar yerinde ve doğru olduğunu gösteriyor. Çünkü çocukların yüzünü güldürmek, onlara yaşadıkları felaketi bir an olsun unutturmak ve yeniden umut aşılamak da iyileşme sürecinin önemli bir parçası.

Aslında yazacak daha çok şey var. Ancak okuyucuyu sıkmamak adına şimdilik bu kadarıyla yetinmek durumundayım.

Selam ve dua ile.