ANKARA KAZAN LİSESİ
Hemen hemen her gün lisenin önündeki caddeden geçiyordum. Çoğu zaman önünden geçtiğimin bile farkına varmıyordum. Oysa 45 yıl önce bu liseden mezun olmuştum. Ortaokulu da burada okumuştum. O zamanlar bir marka değeri vardı. Ankara’dan yatılı kısmına çok öğrenci gelirdi. Şimdi düşünüyorum da çok kaliteli öğretmenlerimiz varmış. Okulda öğrendiğim birçok dersin konuları, dahası bazı kavramlar sanki yeni öğrenmişim gibi hala hafızamda taptaze dururlar.
O zamanlar çoğumuz yılda bir takım elbise, iki gömlekle bir yıl yetinirdik. İdare yıllarıydı o yıllar. Variyetli olanların kışlık gocuğu olurdu. Çoğumuz köylerden yürüyerek ya da kamyon, traktör ne bulursak römorkuna, damperine biner gelirdik. Cıvıl cıvıldık. Mutluyduk. Kimimizin dersleri çok iyi, kimimizin iyi değildi; ama gelecek kaygısı nedir? Zenginlik, fakirlik nedir? Bilmezdik.
Lisenin yanındaki sokakta mağazası olan bir arkadaşımın yanına çay içmeye gitmiştim. Sohbet esnasında büyük bir gürültü duydum. Lisenin çatısının söküldüğünü daha önce görmüştüm ama binanın yıkılacağı hiç aklıma gelmemişti. Göğe bir toz bulutu yükseliyordu. İş makinaları okulun binasını yıkmışlardı.
Yüreğim cız etti o toz bulutu neleri götürüyordu neleri! Binanın içerisine sinmiş umutlarımız, sevinçlerimiz, üzüntülerimiz, acılarımız, mutluluklarımız, dahası çocukluk aşklarımız…
Ne kadar saf duru tertemiz aşklardı onlar. Sadece arada bir göz göze gelirdik o kadar. Bazılarımız mektuplaşırdı belki, içlerinden bir ikisi evlendi de. Çoğumuz kızlarla konuşmaya utanırdık. Aşkımızın duyulmasını asla istemezdik. Mümkün olsa kendimizden bile saklardık. Konuşursak, mektup gönderirsek aşkın büyüsünün biteceğine inanırdık. Acı çeksek, konuşmasak, kavuşmasak bile o büyünün bir ömür sürüp gitmesini isterdik.
O günlerdeki aşk; yazar Halil Cibran ile Mısırlı gazeteci yazar May Ziyade aşkını aklıma getirir, Ziyade Halil Cibran’ın yazılarından etkilenir ve bir mektup yazar, Cibran bu mektuba cevap verir. Zamanla birbirlerine aşık olurlar. Bu mektuplaşma May Ziyade bu dünyadan ayrılana kadar tam 19 yıl sürer. Bu ikili bir birlerini hiç görmemişler. Telefon edip seslerini dahi duymamışlar. Derin düşünceler içeren felsefi ve aşk mektupları yazmışlar. Yüz yüze gelip görüşürlerse aşk büyüsünün kaybolacağına inanmışlar. Büyülü aşkı ölünceye dek sürdürmüşler.
Okul yıllarında bizim çocukluk aşklarımızda böyleydi…
Ankara Kazan Lisesi mezunlarından iyi, marka okullar bitirenler oldu. İçimizden doktor, hakim avukat, iktisatçı, sosyal politikacı öğretmen çıktı. Hatta hatta belediye başkanı bile çıktı.
Okulumuzun ismi sürekli değiştirildi. Çok Programlı lise oldu v.s. bu isim değiştirmeler okulun marka değerini zamanla yok etti.
Anılarımız da okul binası ile birlikte toz oldu uçtu. Geriye kalan aklımıza her gelişinde yürek sızısından başka bir şey değil. Yerine okul yapılacakmış; ne yapılırsa yapılsın, isterlerse üniversite kursunlar, Okxford Üniversitesini getirsinler, bizim yaşanmışlıklarımız bir daha geri gelmemek üzere toz oldu. Yok oldu…
Bir gelişimdi belki de bir değişim, her ne olarak adlandırırsanız adlandırın gelişim ve değişim her zaman olumlu yönde olmaz. Her zaman doğru sonuçlar doğurmaz!
Okulun binasının da yıkılmasıyla birlikte bir tarihte yok oldu
Yazıların bilimsel ve hukuki sorumluluğu yazarlara aittir.