ÇİMENİN HATİCE

Murtazaabad/Kahramankazan’ın Virancık (Örencik) Köyünden olan Çimenin Hatice, Osmanlı Devletimin sorunlu dönemlerinde doğmuştur.

Ali Tunalı’nın anlattıklarına göre Çimenin Hatice 1846/7 yılında dünyaya gelmiştir. Kocası, tarihte 93 Harbi olarak bilinen 1876-1877 Osmanlı-Rus Savaşı’na katılmış ve şehit olmuştur. Kocası şehit olduğunda otuzlu yaşlardadır. Bundan sonraki hayatı Ali Tunalı’nın babası ile evleninceye kadar dul olarak (16-17 yıl)  geçmiştir.

Çimenin Hatice 1891 yılında da Ali Tunalı’nın babası Mustafa Efendi ile evlenir. Bu evlilikten iki çocukları dünyaya gelir.  Bir de üvey oğlu Ali vardır. 1897 yılında kocası Mustafa Efendi vefat eder.

Çimenin Hatice yetim kalan üç çocuğunu İstanbul’a götürüp okutmaya karar verir. Bir gün köylü ile vedalaşarak zorlu bir yolculuğun sonunda İstanbul’a intikal eder. Bir hayırseverin evine yerleşir. İki çocuğunu önce iptida mektebine, 1900 yılında da topçu ustası yetiştiren “Tophane-i Amire Mektebi”ne yazdırır. Buradan mezun olan çocukları topçu ustası olarak Osmanlı Ordusu’nda görev yapmaya başlarlar.

Çimenin Hatice, Ali’yi (Tunalı) 1911 yılında Murtazaabad/Kazan Virancık (Örencik) köyünden Mehmet/Emine kızı Refika Hanım ile evlendirir.

1919 yılına gelindiğinde Çimenin Hatice Ayasofya civarında bir evde oğulları ve gelini ile birlikte oturmaktadır. Ali (Tunalı) top atölyelerinde çalışmakta ve zaman zaman da Avrupa’ya kursa gitmektedir. Ali, 1920 yılında annesi Çimenin Hatice’yi ve eşini İstanbul’da bırakarak Kuvay-ı Milliye’ye katılmak üzere Anadolu’ya geçer ve Ankara’ya gelir. Daha sonra da Ali’nin (Tunalı) eşi de Ankara’ya getirilir. Çimenin Hatice İstanbul’da diğer çocukları ile birlikte kalmıştır.

Ali Tunalı hatıralarında Çimenin Hatice’nin 1928 yılında vefat ettiğini yazar, fakat nerede vefat ettiğini ve nereye defnedildiğini belirtmez. Çimenin Hatice,  81-82 yıllık ömrünü çilelerle, sabırla, fedakârlıkla tamamlar,  fakat o günün şartlarında, tek başına ideallerini de gerçekleştirir.